Meestal maak ik van een mug geen olifant, maar laatst was het bijna zover. Iedere ochtend bemerk ik een paar prikken meer op armen, benen of nek, wat garant staat voor dagen jeuk. Ik vermoed ondanks de raamhorren dat we Mug op bezoek hebben.

Ik hoor echter geen gezoem om mijn oren ’s nachts en bij het herhaaldelijk aandoen van het licht blijken alle muren steeds mugloos. Vreemd, wel een mug die prikt, maar onvindbaar blijkt. Tot manlief opeens midden op de dag talloze rode prikken op zijn armen bemerkt. Het is dat er geen olifantenmuggen bestaan, anders hadden we daarnaar op zoek moeten gaan. ’s Avonds horen we een nieuwsitem over de eikenprocessierups en het mysterie wordt helder. We zijn een prooi van Rups.

We weten inmiddels dat we door de rupsprikken warm te föhnen minder last zullen hebben van de jeuk. Maar de impact van Rups op de hele Nederlandse bevolking is groot en inmiddels zijn aardig wat kenniscentra en universiteiten aan het bakkeleien over hoe je Rups het beste bestrijdt.

De een zijn brood, de ander zijn...

Beter is echter om te kijken waaróm Rups zich zo waanzinnig voortplant. Inmiddels weer wat wijzer geworden van de film The Biggest Little Farm weet ik dat de een zijn brood, de ander zijn dood betekent, maar dat als er heel veel van eenzelfde soort ‘brood’ ronddartelt, dat meestal betekent dat de natuur niet in evenwicht is. En zijn we daar niet allemaal naar op zoek: een beetje balans in ons leven? Dus waarom zou dat niet voor Moeder Natuur gelden? Dus: alles met mate! Geen hele serie eiken op een rijtje met een strak grasveldje eronder maar een biodivers laantje waar niet gemaaid wordt!


KNIJ Inspiratiemails

Wil je onze inspiratiemails met nieuwtjes en tips ontvangen?
Schrijf je dan in en geef je voorkeur aan:

Inschrijven Inspiratiemails

Blogs