Het is een ongevraagde onderbreking voor ieders ritme; de een gaat naar school, werk, boodschappen, afspraak of huis. En hoe gaan we daarmee om?
Ik gebruik dit moment om de neiging te onderdrukken even m’n appberichten te checken. Meestal lukt dat en dan ontstaat het boeiende. Ik kijk om me heen en observeer. Ik word me bewust van de kleuren, geuren en vormen van de bomen, de wind die erdoorheen ruist. De twinkeling op het water, de wolken in de lucht, en het wordt vredig rustig in me.

Als de brug niet open was gegaan, had ik dit moment gemist en was ik gewoon doorgereden. Ik kijk verder om me heen en zie iedereen om me heen met het hoofd naar beneden, op het beeldschermpje gericht. In een andere wereld. Eigenlijk best raar gezicht, wij als mensen in deze houding. Hoe leg je dit een buitenaardse uit als hij dit zou aanschouwen? De brug wordt weer naar beneden gedraaid, en wie wil, krijgt een hartelijke zwaai van de brugwachter. Ik hoor via de tamtam dat deze brugwachter zeer hoog gewaardeerd wordt door de jongeren. En dat de ouderen mopperen. Boeiend.

Vrijheid en ruimte

Bij de automatische brug verderop moeten de auto’s achter de lijn wachten, anders gaan de slagbomen niet open. Als volwassenen zijn we het heel normaal gaan vinden om stoplichten te negeren, voorbij lijnen te wachten. En dan mopperen op de brugwachter als het langer duurt voordat we weer kunnen rijden. Maar dat zit in onszelf. We willen allemaal vrijheid en ruimte. En tegelijk hebben we een aangename wereld ook met elkaar te maken. En daarin is soms een stukje respect voor grenzen nodig. Vrijwillige begrenzing heet dit.

Een gezonde, duurzame samenleving gaat niet alleen over keuzes van materialen of energiemaatschappijen. Het gaat om die alledaagse dingen, die het verschil kunnen maken. Ik leer graag van onze brugwachter Wouter, die zegt: ‘Het is nog nooit zo donker geweest, of het wordt weer licht’.

Ivon