Intussen hoor ik de kerstman roepen: ‘HoHoHooo’. Misschien heb ik die beste baardman nooit goed begrepen. Ken je dat fenomeen, dat je iets al lang kent, en ineens hoor of zie je iets met een andere invalshoek? In de oude verhalen worden de gulle cadeaus door de elfen gecreëerd of uit een zak getoverd. Hoe houden we die intentie levend? Op 5 december zag ik een postbode met een mini-mijter op z'n hoofd. Met de extra fietstassen voorop en een arm vol briefpakketjes een volwaardige hulpsinterklaas.

Mensen blij maken

Met stralende ogen vertelt hij hoe fijn het is om mensen blij te maken met de cadeautjes die hij komt afgeven. Ik zie hoe hij echt geniet van zijn bijdrage in het bezorgen. Zijn stralende gezicht blijft me bij.

Even wringt het met m'n weerstand tegen de consumptiemaatschappij. Totdat ik besef dat hij me een geweldig cadeau geeft. Hij laat me zien waar het echt over gaat. Het maakt hem niet uit of er een kaart met lieve tekst of een dure ring, game of koffiemolen in zit. De waarde zit voor hem in het gebaar, de intentie dat je iemand iets geeft. Aan iemand denkt. En terwijl hij met zijn geweldige mini-sintmijter rondfietst, belichaamt hij de oorspronkelijke sinterkerstgedachte.

Geen oude grijswitte man op paard, wel een vitale jonge man met een vol beladen fiets.
Hoewel ik ‘alles nieuw kopen’ niet zal promoten, heeft deze stralende Sintpostbode me een groots cadeau gegeven, puur door hoe hij is.

Ivon